Bloog Wirtualna Polska
Jest 1 129 885 bloogów | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS
Kategorie

Nowofundland

niedziela, 08 marca 2009 8:40

 Nowofundland - jedna z ras psów, pochodząca z Nowej Fundlandii w Kanadzie - stąd jej nazwa.

Według klasyfikacji FCI należy do grupy II, obejmującej pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła, pozostałe rasy, ściślej do sekcji 2 - "molosy", podsekcji 2.2 - psy górskie. Wpisany do wzorców ras pod numerem 252 (ostatnie zmiany we wzorcu z dnia 29-10-1996). Nie podlegają próbom pracy (do uzyskania praw hodowlanych lub championatu międzynarodowego nie są wymagane wyniki konkursów lub zawodów).

Psy tej rasy przejawiają średnie ryzyko do wystąpienia, często tragicznego w skutkach skrętu żołądka

 

Krótki rys historyczny

Według aktualnego stanu wiedzy rasa pochodzi z Nowej Fundlandii i powstała w wyniku krzyżówek psów zamieszkujących wyspę Indian Beotuk z dużymi psami do polowań na niedźwiedzie, które na wyspę przywieźli około 1100 roku Wikingowie; rasę ukształtowała zapewne także domieszka krwi ras psów przywiezionych z Europy przez rybaków - jednakże podstawowe cechy rasy pozostały niezmienione i już około roku 1600 można mówić o dużej stałości rasy - zarówno z punktu widzenia morfologii, jak i użytkowości (cechy charakteru). Dzięki temu nowofundland jest odporny na wpływ nawet bardzo surowych warunków klimatycznych - w tym zwłaszcza przy pracy w wodzie.

Większość współczesnych nowofundlandów wywodzi swój rodowód od psa - reproduktora Siki, żyjącego około roku 1920

 

Przeznaczenie

Jest to pies ratowniczy pracujący w wodzie jak również pies zaprzęgowy używany do transportu ciężkich ładunków (obecnie wyłącznie sportowo).

 

Wrażenie ogólne

Nowofundland to pies masywny i muskularny, cechujący się dobrą kondycją ruchową.

 

Istotne proporcje

Sylwetka w obrysie prostokąta (wysokość psa jest niższa niż jego długość)- nieco dłuższego u suk, aniżeli u samców; tułów zwarty; głębokość klatki piersiowej jest nieco większa niż odległość od klatki piersiowej do podłoża.

 

Usposobienie

Nowofundland znany jest ze swojej życzliwości, delikatności i łagodności - zwłaszcza w stosunku do ludzi; opiekuńczość ich została spopularyzowana m.in. w postaci suki- nowofundlandki o imieniu Nana w powieści Jamesa M. Barrie Piotruś Pan.

 

Podstawowe cechy anatomiczne rasy

  • Głowa: Masywna, przy czym u suk nieco lżejsza, niż u samców;
  • Mózgoczaszka:
  • Czaszka: Kość ciemieniowa szeroka i lekko wysklepiona; kość potyliczna mocno rozwinięta.
  • Stop: Wyraźnie zaznaczony, ale nigdy ostro.
  • Trzewioczaszka:
  • Nos: Duży, dobrze pigmentowany, nozdrza dobrze rozwinięte; czarny u psów czarnych i biało czarnych, brązowy u psów brązowych.
  • Kufa: o graniastym kształcie, głęboka i umiarkowanie krótka, pokryta krótkim, delikatnym włosem, pozbawiona fałd; kąciki wargowe widoczne, lecz nie przesadnie zaznaczone.
  • Fafle: Miękkie.
  • Zgryz: Zgryz nożycowy lub cęgowy.
  • Oczy: niewielkie, osadzone umiarkowanie głęboko lecz szeroko; trzecia powieka nie powinna być widoczna; ciemnobrązowe u psów czarnych i biało-czarnych, u brązowych dopuszczalne nieco jaśniejsze.
  • Uszy: nieduże, w kształcie trójkąta o zaokrąglonych końcach, osadzone daleko w tyle głowy i do niej przylegające; przy mierzeniu koniec ucha winien u dorosłego psa sięgać do wewnętrznego kącika oka.
  • Szyja: Mocna i muskularna; znaczne podgardle niewskazane.
  • Tułów: O masywnym kośćcu. Oglądany z boku głęboki i mocny.
  • Górna linia: Pozioma, prosta i stabilna.
  • Grzbiet: szeroki.
  • Lędźwie: Mocne i dobrze umięśnione.
  • Zad: Szeroki, kąt spadku około 30 stopni.
  • Klatka piersiowa: szeroka, pojemna i głęboka, żebra dobrze wysklepione.
  • Linia dolna i brzuch: Prawie horyzontalna, podkasanie niewskazane.
Nowofundland - szczenię

Kończyny:

  • Przednie: Proste i równoległe, zarówno w pozycji stojącej, jak i w stępie i w wolnym kłusie.
    • Łopatki: Bardzo dobrze umięśnione, ustawione wyraźnie ukośnie.
    • Łokcie: Przylegające.
    • Śródręcze: Nieznacznie nachylone.
    • Łapy: Duże lecz proporcjonalne do tułowia, dobrze zaokrąglone i zwarte, palce mocne i ściśle do siebie przylegające, połączone błoną.
  • Tylne:
    • Miednica: mocna, szeroka i długa.
    • Uda: Szerokie i muskularne.
    • Kolana: Dobrze kątowane.
    • Podudzie: Mocne i dość długie.
    • Stawy skokowe: Stosunkowo krótkie, ustawione bardzo nisko, rozstawione szeroko i równolegle do siebie.
    • Łapy: Mocne i zwarte.
  • Ogon: O szerokiej i mocnej nasadzie, sięgający do pięty lub nieco poniżej; noszony w linii poziomej, w spoczynku zwisający, pokryty gęstym włosem.
  • Chody: Długi wykrok przednich kończyn i mocny napęd kończyn tylnych; nieznaczne kołysanie grzbietem jest naturalne; przy przyspieszaniu kończyny wykazują tendencję do zbieżnego stawiania, linia grzbietu pozostaje pozioma.

 

Szata

  • Włos: Odporny na przemoczenie i wilgoć. Włos okrywy umiarkowanej długości i prosty bez loków (bywa lekko falisty). Podszerstek miękki i gęsty, gęstszy zimą niż latem; włos na czaszce, kufie i uszach krótki i delikatny; pióra na przednich i portki na tylnych kończynach.
  • Umaszczenie: Czarne, biało-czarne i brązowe
    • Czarne; czasami występują białe znaczenia na piersi, palcach lub na końcu ogona;
    • Biało- czarne, tzw. landseerowskie; preferowane przez hodowców rozmieszczenie znaczeń: czarna głowa z białą strzałką schodzącą na kufę, czarne symetrycznie zachodzące na boki siodło, czarny zad i czarna wierzchnia część ogona - pozostała część ciała biała, może mieć jednak minimalne czarne nakrapianie (uwaga: klasyfikacja FCI odróżnia biało-czarnego nowofundlanda od przypominającego go biało-czarnego landseera ect, stanowiącego odrębną rasę, nie uznawaną przez wiele organizacji kynologicznych).
    • Brązowe: odcienie od czekoladowego do koloru brązu; białe znaczenia jak u czarnego;
    • Stalowe (niebieskie), biało-brązowe, dropiate - występują, lecz nie są uznawane przez wzorzec FCI (psy o takim umaszczeniu w FCI nie uzyskują praw hodowlanych).

 

Wielkość

Wysokość w kłębie: Psy 71 cm (28 inches), Suki 66 cm (26 inches).

Przeciętna waga: Psy około 68 kg, Suki około 54 kg.

2 lutego 2004, ważący 70 kg nowofundland, champion Darbydales's All Rise Pouchcove (domowo: Josh), wygrał BiS na Westminster Kennel Club Dog Show - najbardziej prestiżowej wystawie psów rasowych w USA.

 

Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Bernardyn długowłosy

niedziela, 08 marca 2009 8:34

Bernardyn długowłosy - jedna z ras psów, należąca do sekcji psów molosowatych w typie górskim. Według klasyfikacji FCI nie podlega próbom pracy.

 

Rys historyczny

Pochodzenie rasy nie jest dokładnie znane, najbardziej prawdopodobną wydaje się hipoteza, iż Rzymianie przyprowadzili ze sobą w Alpy molosy, które w odmiennych warunkach klimatycznych i na skutek krzyżowania z rodzimymi rasami wytworzyły dwa typy psów: lżejszy, od którego pochodzą wszystkie szwajcarskie psy pasterskie, i cięższy, od którego wywodzi się m.in. bernardyn.

Rasa ta swoją nazwę wzięła od klasztoru na Wielkiej Przełęczy św. Bernarda. Został on założony w 980 r. przez św. Bernarda z Menthon. Dawne kroniki zaginęły lecz wiadomo, że mnisi wyhodowali w XVIII w. bernardyny na przewodników, aby odnajdywały i ratowały ludzi w górach. Pierwotnie bernardyn miał krótką sierść, jednak dzięki krzyżówce z Nowofundlandem powstała odmiana szorstkowłosa.

 

Wygląd

 

Budowa

Są to psy bardzo wysokie, szerokie, o potężnym kośćcu i dużej masie. Pierwotne psy były nieco mniejsze gdyż dochodziły do wagi 50 kg. Zdarzają sie przypadki bernardynów o masie nawet 100 - 130 kilogramów.

 

Szata i umaszczenie

Ze względu na szatę istnieją dwie odmiany bernardyna: krótkowłosa i długowłosa. Umaszczenie jest brązowo - białe i brązowo-żółte, białe w rude łaty. Pochodzi ze Szwajcarii. Umaszczenie czerwone i białe.

 

Zachowanie i charakter

Dwumiesięczne szczeniaki bernardyna długowłosego

Bernardyny są łagodnymi, wiernymi i przyjacielskimi psami. Znane ze swojej lojalności, spokoju, tolerancji w stosunku do innych zwierząt oraz dzieci. Bardzo skore do zabawy, niezależnie od wieku. Wyróżniają się wysoką inteligencją, dobrze wychowane są bardzo posłuszne. Bardzo przywiązują się do swoich właścicieli - nierzadko stają w ich obronie, gdy grozi im jakiekolwiek niebezpieczeństwo.

Użytkowość

Psy tej rasy są wykorzystywane w ratownictwie górskim i w poszukiwaniach rożnego typu. Hoduje się je też jako psy stróżujące bądź domowe.

 

Ciekawostki

  • Najsławniejszym bernardynem był Barry, który ratował ludzi na przełęczy św. Bernarda. Legenda głosi, że uratował on 40 osób, a został zabity przy uratowaniu 41. Pomnik tego psa znajduje się w Cimetière des Chiens, a jego ciało prezentowane jest w Muzeum Historii Naturalnej w Bernie (zobacz).
  • Najpopularniejszym bernardynem od lat 90. jest pies o imieniu Beethoven o którym powstało wiele książek i filmów.

 

Choroby

Bernardyny są podatne na skręt żołądka (choroba śmiertelna w skutkach) oraz dysplazję stawów. Występują także problemy z uszami, oczami i ślinotokiem.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (1) | dodaj komentarz

Maltańczyk

niedziela, 08 marca 2009 8:29

Maltańczyk
Maltańczyk

Maltańczyk
Inne nazwy Bichon Maltiase, Maltese
Kraj patronacki Włochy
Wymiary
Wysokość 21 - 25 (pies),
20 - 23 (suki) cm
Masa 2 - 4 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa IX, Sekcja 1,
nr wzorca 65
AKC Toy
ANKC Grupa 1 (Toys)
CKC Grupa 5 - Toys
KC UK) Toy
NZKC Toy
UKC Companion Breeds
Wzorce rasy
AKC •  • NZKC • UKC
 

Maltańczyk - nazwa oryginalna: Maltese - jedna z ras psów, należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji biszonów i ras pokrewnych w podsekcji biszony. Czasami jest mylony z West Highland White Terrierem.

 

Rys historyczny

Jedna z najstarszych ras świata. Dokładne jej pochodzenie nie jest znane, ale wiadomo, że były już znane w starożytnym Egipcie, Rzymie i Grecji. Kwestia nazwy tej rasy nigdy nie była jednoznaczna. Rasa ta pochodzi z wyspy Meledy (Kalimachos w 230 p.n.e. pisał o niej jako o wyspie Melitaeus), znajdującej się na Morzu Śródziemnym, a uznanej mylnie za Maltę. Według Strabo jednak psy te w starożytności zamieszkiwały Maltę, która kiedyś nazywała się Melita.

 

Szata i umaszczenie

  • Białe, długie włosy - Maltańczyki nie mają sierści, lecz włosy, co u psów jest rzadko spotykane.
  • Gubienie włosa - prawie wcale.
  • Wymagane strzyżenie - sporadycznie.
  • Powinien być czesany codziennie po 10 minut.
  • Rasa odpowiednia dla alergików. Bardzo aktywny w domu.
  • Powinien być wyprowadzany na minimum 10 minut.
  • Jest lojalny i oddany rodzinie.
  • Podejrzliwy i nieufny wobec innych.

 

Zachowanie i charakter

Maltańczyk jest psem łatwym do ułożenia, aktywny - lubi zabawę, nadaje się do udziału w agility . Nie toleruje osób mu nieznajomych. Posiada wysoki stopień posłuszeństwa oraz szybko się uczy. Przeciętna długość życia u maltańczyków wynosi 14 do 16 lat.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Buldog francuski

niedziela, 08 marca 2009 8:20

 Buldog francuski to jedna z ras psów, należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji małych psów molosowatych.

 

Rys historyczny

Pochodzenie tej francuskiej rasy jest niemal w całości angielskie. Przodkami Bouledogue Français był zapewne buldog angielski oraz terier - pies w typie dziś nie istniejącego White English Terriera i mops. Psy angielskie znalazły się na terytorium Francji wraz z liczną grupą tkaczy emigrujących na kontynent w poszukiwaniu pracy. Mops we Francji zwany Carlin był rasą bardzo wtedy popularną.

 

Wygląd

Pies o małej, krępej i muskularnej sylwetce. Ma szeroką, kwadratową głowę o dużych, stojących uszach. Ogon krótki.

 

Umaszczenie i sierść

Płowa , pręgowana lub nie, ze średnia lub dużą ilością bieli. Wszystkie odcienie barwy płowej są dopuszczalne, od czerwonego do jasnobrązowego (kawa z mlekiem). Psy całkowicie białe klasyfikuje się jako "płowe z dużą ilością bieli". Włos krótki, gładki, przylegający i miękki.

 

Zachowanie i charakter

Pomimo nazwy sugerującej przeznaczenie rasy do walk z bykami, jest to pies łagodny i towarzyski, o miłym usposobieniu. Nazwa buldog jest jedynie konsekwencją pochodzenia rasy od buldoga angielskiego, który początkowo był rosłym i dobrze zbudowanym psem, używanym do walki. Posiada małe wymagania co do ruchu i jedzenia.

 

Użytkowość

Obecnie buldog francuski jest psem rodzinnym i towarzyszącym.Bardzo przywiązany do swoich właścicieli pieszczoch, lubi bawić się z dziećmi. Z zasady zgodny we współżyciu z innymi zwierzętami.:-)


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (1) | dodaj komentarz

;];];]

sobota, 07 marca 2009 9:30
*~DaJ KoMcIa~*

Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

piątek, 28 listopada 2014

Licznik odwiedzin:  10 187  

Kalendarz

« listopad »
pn wt śr cz pt sb nd
     0102
03040506070809
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Archiwum

coś o mnie;D

jwstem fajną dziewczyną i kocham pieski ja sama miałam psa owczarka niemieckiego wabił się irano umarł bo miał raka skóry;(

O moim bloogu

mam nadzieje ze sie spodoba;];]

śmiało






zobacz wyniki

Wyszukaj

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

Statystyki

Odwiedziny: 10187

Lubię to

Więcej w serwisach WP

Wiadomości

Bloog.pl